Horas allemaal,

Zo, we zijn in een totaal andere wereld beland. Dit Spicy Island, door Marco Polo Suma Terra genoemd, voelde aan alsof we onder een warme douche zijn gekomen. De hartelijke, traditionele ontvangst door onze gidsvrouw Rini en chauffeur Addie gebeurde door het omhangen van een prachtige sjaal over onze schouder. Dini is een prachtig klein Indonesisch Nederlands sprekende vrouw. Haar welkomceremonie werd afgesloten met 3 Nederlandse zoenen, want dat wist ze. Ons hotel, vlak naast het Vrijheidsplein in Medan, was meer dan welkom om ons op te frissen en uit te rusten op ons kingsize bed. We moeten wel wennen aan deze smogstad, die we uiteraard hebben verkend in een zeer laag wandeltempo. Het verkeer is er een grote chaos: al toeterend zoekt iedereen zijn weg door straten met grote kuilen en gaten. Het oversteken van een straat is geheel voor eigen risico. Veel doet denken aan een Nederlands verleden met een postkantoor en stadhuis gebouwd door Nederlandse architecten. Een van die gebouwen is ook het Tip Top restaurant, waar je op de menukaart o.a. leest: moorkoppen en bitterballen. We raken overigens niet uitgedronken op die heerlijke versgeperste fruitsappen. Na een bezoek aan het paleis van de sultan Delhi (1888), de grote Moskee Mesjid Raya, en de Chinese tempel, zijn we het Nationaal Park ingereden. Onderweg kwamen we terecht midden in een Batakbruiloft. Na een fotosessie reden we enkele minuten door om vervolgens in een begrafenisfeestje terecht te komen. Na 3 uur bereikten we Bukit Lawang , een dorpje aan het begin van het National Park Gunung Leuser, 2,5 miljoen ha groot. We hebben iets met hangbruggen, want ook hier moeten we om onze ecolodge te bereiken over een wiebelend geval met losse planken. Gelukkig dragen getrainde jongens voor 65 cent je bagage naar de overkant. Na een wandeling aan de rand van de jungle en een rivier bracht Rini ons weer naar onze lodge waar we in een aardenwerkenpot ons heerlijk hebben gewassen alleen met koudwater uit een bamboepijpje uit de muur. Nauwelijks bekomen van deze schoonmaak staat daar plots een klein vrouwtje voor ons: ' Hallo, mama BIbi, massage,LEKKERRRR?' Dat lieten we ons maar eens gebeuren. Het was heerlijk, met junglegeluiden om ons heen. Onder onze klamboe was het heerlijk slapen en na het ontbijt gingen we voor de grote jungle tocht voor 6 uur. Onze gids Rouan, is een echte jungleman, die op de vraag waar hij woonde, antwoordde: ' My backpack is my home.' Als kind speelde hij al in de jungle. Langs rubberbomen leidde hij ons verder de jungle in. Na bamboe, rotan, passievruchten en merantibomen (55 meter hoog en mensgrote wortels boven de grond) komen we de eerste Thomas aapjes met lange staart tegen.Deze leven in groepjes en springen van de ene boomtak naar de andere (soms wel 5 meter). Dit itt de oran-oetangs, die eerste een tak of een luaan vastpakken en dan als Tarzan meters verderop zwiepen.Het duurt even, ,aar onze gids weet met speciale geluiden de oran-oetangs te lokken. We zijn met z'n drieen. Dat maakt de meesten wat minder schuw, maar Nina met kind heeft een agressieve bui: oppassen geblazen. Een halfuur later komen we een mannelijke tegen, 2 keer zo groot als het vrouwtje. Deze is goed benaderbaar net als de volgende moeder met kind. Ze eten uit je hand! Na 5 uur lopen, doorweekt van het zweet, kwamen we bij de Boharrok rivier. Aan de overkant stond een jongen met nassie klaar dat hij halfzwemmend boven zijn hoofd naar ons toebracht. Het laatste deel van de tocht hebben we raftend in 3 autobanden afgelegd. Nog maar net klaar met het wassen in de aardenwerkenpot of daar stond ze weer mama Bibi. Deze keer liet zich alleen Theo zich verleiden, zijn steekhoudende argument was: ' Oh, ik ben zo op mijn stuitje gevallen, dit helpt vast wel.' De volgende dag vroeg op, over de hangbrug en weer verder met de auto. Prachtig om het landschap zo aan je voorbij te zien gaan. Onderweg hebben we bij een fruitmarkt gestopt en ook vleermuizen en aapjes voor consumptie waargenomen., want die Bataks eten werkelijk alles: ook honden, katten, slangen. Wij eten voorlopig vegetarisch. We zijn nu in het gebied van de Bataks, een primitief volk, dat in viezigheid leeft maar gelukkig is. Ze hebben, volgens Rini, nooit geleerd hun leven te organiseren. Af en toe zie je een prachtig huis in aanbouw en dat blijkt dan een familiegraf te worden, want de tijd na dit korte leven duurt langer en uit voor respect voor de overleden familie bouw je zoiets. In Dokan zijn nog 6 oude Batakhuizen in tact, allen gebouwd met hout en touw. Toen de architect overleed stopte de bouw van deze huizen, want er waren geen tekeningen achtergelaten. Je ziet dat de daken uit 4 punten bestaan, wijzend naar de 4 windstreken. Een traditionele boot die in Nederland al lang van het water gehaald zou zijn,heeft ons in de stromende regen naar het eiland Samosir gebracht. Deze zette ons af in het dorpje Tuk Tuk, of beter: hij meerde af aan de rand van ons bungalowpark. Morgen brengt deze waterbus ons weer naar de vaste wal, maar je moet wel eerste bellen of hij deze 'halte' aan doet. Tsja, en dan komt toch het moment van 'binnenlandse onlusten'. Met diacura, ORS en cola ben je er binnen 4 dagen weer vanaf, maar toch lastig onderweg. De huizen, ook van ons bungalowpark, hebben zadeldaken. De traditie van de mystiek en magie gelooft volgens Rini, dat deze bedoeld zijn voor de goden om daar op te kunnen rusten tijdens hun tochten. Ongetwijfeld denk je dan aan de eeuwenoude Nederlandse kerktorens met zadeldak. Zou men daar toen ook zoiets bij gedacht hebben? We hebben gezien hoe koppensnellers te werk gingen en hoe bijgeloof een grote rol speelt en heeft gespeeld. Islam en Christendom nemen een even groot deel in. Rini, zelf moslima, vertelde dat elk hotel hallal gerechten bereidt. Ons verblijf waar we nu zitten wordt gerund door een Duits-Indonesisch echtpaar.Zij heeft het personeel bruin brood en pannekoeken leren bakken, deze worden in stukjes bij het ontbijt geleverd. Onze lunch bestaat meestal uit noodlesoep. Per mountainbike hebben we een dag heuveltje op, heuveltje af een paar interessante plekken bezocht. Theo mocht niet meer aan de versnelling zitten, want na een paar honderd meter lag de ketting er al af. Vandaag hebben we 3,5 uur gewandeld, gedeelteijk soppend door de rijstvelden. Het peperveld dat we ook tegen kwamen mochten vrouwen alleen passeren als ze niet ongesteld waren. Ha, ha , wij konden doorlopen. Wij doen hier zoveel indrukken op in dit warme klimaat dat het bijna te veel is om op te noemen. En, Hans, daar worden we ook 'prettig moe' van. Onze plaatjes vertellen binnenkort onze belevenissen door het oog van de camera.

groetjes en tot in Java.