'Hello dear, how are you?' ' Hello I' m fine, thank you, and how are you?' ' Well, I' m fine, thank you, Can I help you? Zo verloopt ongeveer een standaard ontmoeting inh winkels en bij de campground receptie. Het is overigens niet echt de bedoeling dat je op de gestelde vraag in gaat. Net als je het systeem door hebt, kom je een vrouw tegen met een kreeft in een schaaltje. Dan betekent dit openingsritueel de start van een heerlijke lunch. Behalve een zelfgevangen kreeft had deze corpulente dame een pan vol met zelf gevangen en pas gekookte blue nose fishes. Zelfs voor haar was dit te veel, waardoor wij een zak vol mee kregen voor op de sandwiches: heerlijk! Tijdens onze wandeling over het strand bij Haast beach hebben we grote roze slakkenhuizen gevonden, handgrootte. Zo'n strand blijkt echter het eigendomsgebied van de Variable Oyster Catcher te zijn, zo vinden deze vogels. Ze zijn zwart en meenden in Hennie's hoofd een indringer te herkennen. Ter bescherming van hun nazaten scheerden 2 catchers rakelings en krijsend over Hennie's hoofd. Ze moest echt wegduiken. Het was alsof we in Hitchcocks Birds terecht waren gekomen.

Opvallend is ook dat op veel stranden grote stukken hout zijn aangespoeld, afkomstig van ontwortelde bomen op rotsachtige eilandjes. Prachtig! Nog steeds zijn we niet af van de sandflies, maar de zoute oceaan heeft een positieve inhvloed op de jeukbulten.

De NZ' ers hebben een possum ingevoerd om konijnen te verdelgen. Ze eten echter ook de nachtvogel Kiwi. Omdat de possum geen natuurlijke vijand heeft groeit het aantal aanzienlijk. Op elke inwoner zijn 20 possums. Wij zien ze alleen dood op de highway. De Rowi Kiwi is een nachtvogel die heel snel loopt , maar die niet kan vliegen. Het wijfje legt eieren zo groot als een vuist. De Maouri's , waarover we eerder spraken, maken prachtige voorwerpen van hout. Omdat ze geen geschreven taal hadden, bewerkten ze hun gezichten met tattoos. Soms is het een eigen verhaal , of een stamboom. Hoe voornnamer je bent, hoe meer tattoos je hebt. Nu zoeken we alleen nog de betekenis van het tong-uit-steken.

Op vallend in dit deel van NZ zijn de bossen met een mix van hoge varens, palmen en een soort broccolibomen. Die laatste zijn door ons zo bedacht. In het fruitgebied zien we rijpe kiwi's hangen en hopstruiken. Een boottocht van Kaiteriteri tot Totaranui laat ons de prachtige kust van het Abel Tasman Nationaal park zien, met verschillende strandbaaien. Op een van die baaien zijn we met een boot afgezet, zodat we naar en volgende baai konden lopen. NZ kent ook zijn uitgestrekte wijndruivenvelden. Bij elk veld staat een bord met wijnetiket erop. Je weet dus precies waar jouw NZwijn vandaan komt. In Picton vertelde een verkoopster dat NZ de slechte zomer sinds 25 jaar meemaakt: te veel regen, onweer, hagel en te lage temperatuur. Normaal is het 30 graden, nu slechts 25. Met de ferry in 3,5 uur van het Zuider naar het Noordereiland varen kan mooi zijn, maar dan moeten de wolken niet naar beneden vallen, zoals bij onze overtocht. In Wellington hebben we het prachtige museum Te Papa bezocht. In een nagebouwd huis hebben we een aardbeving ervaren. Met de filmpjes van omvallend huisraad is dit een hele belevenis. Tijdens een stop in Wanganuie ontdekten we een stoom-radar-boot uit 1900. Veel oude huizen uit het koloniale tijdperk zijn bewaard gebleven. Vooral het opera house(ongeveer het Amsterdamse Carre) is mooi van goedkope oudheid. Op onze doorreis zijn we in een zeer zware onweersbui terecht gekomen. Op de campground , waar we daarna overnachttenn had het zo gehageld dat er nog kleine bergjes een dag bleven liggen.Volgens enkele kranten bleek het weer zeer uitzonderlijk. In Auckland had het vliegverkeer uren vertraging. Voor wie de films Lord of the Ring heeft gezien kan zich voorstellen door wat voor streken we rijden: onheilspellend! Er is een vulkanische lijn die loopt van Taupo, via Roturua, richting White Island, de nog werkende vulkaan die we hebben bezocht. Bij Roturua zijn veel geizers te zien. Hier en daar zie je stoom uit de struiken komen. Een campingbaas zei ons dat we bij hem een schepje konden krijgen om op het strand een kuil te graven waarin dan spontaan onze eigen hotspot ontstond. Bizar, niet?! Opvallend is ook dat hier iedere school niet alleen zijn eigen schooluniform heeft, maar dat de kinderen op het plein een bijkleurende hoed met brede rand dragen. Die hoedjes hebben een beschermende functie tegen de White backed magpie, een een agressieve zwartwitte vogel. In deWaitomo Valley heeft een gids ons met 8 anderen gebracht naar een grot met glowworms. We liepen zo de grot binnen en hebben heel stil in een rubberbootje gekeken naar het plafond waar die wormen als sterretjes aan draden hingen in het pikke donker. Het vulkanische White Island (50 km uit de kust) is weer een totaal andere belevenis. Met een boot voeren we er naar toe, onderweg af en toe vergezeld door groepjes dolfijnen, die nauwelijks met een camera te volgen waren. Vlak voor het eilland stapten we in een rubberboot over, die ons aan wal bracht. Direct kregen we een helm en een gasmaskertje mee. Alles op die vulkaan pruttelt, stoomt en sist in diverse kleuren. We werden vooral verzocht de gids in een lijn te volgen want daabuiten wordt de grond je te heet onder je voeten. Het was een fantastisch en stinkend schouwspel!

Dit verhaal hopen we z.s.m. te kunnen illustreren NZ foto's, want we over 2 dagen verruilen we dit land voor Sumatra, met geheel andere sferen.

groetjes Theo & Hennie