Inmiddels zijn we bijna 14 dagen in NZ en 2500 km verder. Het links rijden met het stuur rechtsen een 6-versnellingspook met de lionkerhand bediend begint al aardig te wennen. We proberen foto's te plaatsen, maar de verbinding is vaak heel traag, een gedoe dus. De oorspronkelijke bewoneerrs de Maouri's hebben we in Christchurch ontmoet. Zie hiervoor de foto van Hennie tussen hen in. We voegen hier een quizvraag aan toe: zoek de verschillen! het begint hier rustig te worden, want de zomervakantie is eind januari geeindigd. De Japnners hebben altijd vakantie, want die worden met busladingen overal aangevoerd. We zijn de 45ste zuiderbreedte graad gepasseerd. Dit is in vergelijking met Europa de lijn Bordeaux/Turijn, maar dan net zover ten zuiden van de evenaar. Met de warmte viel het de eerste dagen nogal tegen. Frisse oosten zeewind met een kracht van 120 km per uur en een temperatuur net zoveel boven nul als in Nederland onder nul, maar gelukkig zijn hier de rayonhoofden nog niet bijeen geweest. De wind kou en regen speelden ons parten bij onze wandeltocht rond Mt. Cook, de hoogste berg van NZ van wel 3754 meter. De eerste hangbrug over een ravijn was nogwel te doen, maar de brug daarna bleek echt een brug te ver met zo'n storm. Toch hebben we mooie mysterieuze foto's. Het kan je zomaar gebeuren dat je midden op de highway voor een kudde overstekende schapen moet stoppen. Dat zijn er niet enkele, maar honderden! Soms meen je in de verte een korenveld te zien, maar bij het naderen van dat veld zie je dat het geen wuifende volle korenhalmen zijn, maar krioelende bolletjes wol. Het is wel grappig om te lezen dat sommige boerdeijen het opschrift hebben Pastoral Farm. Zo'n herderlijke boperderij is wel heel letterlijk genomen. Vlak voor Lake Tekapo zijn de bergen oranje, geen enkele boom te zien, velden met geel gras. Echter na een haarspeldbocht doemt daar ineens een prachtig turquoise meer op. Het Lake Tekapo is werkelijk prachtig! In de zon ziet het er oogstrelend uit. voor het eerst kunnen we ons in een korte broek hijsen. Ons volgende markante punt is Oamaru, waar tegen de schemer de blauwe pinguins (de kleinste ter wereld, 25 cm) de zee uit komen om hun kroost te voeren in de holen van de rotsen. Het is zo'n grappig gezicht om de pinguins in groepjes van 10 op een golf aan te komen zien drijven! Een enkeling verdwaalt richting parkeerplaats. Het advies is dan ook om voor vertrek goed onder je auto te kijken. Verderop in Busty Beech treffen we de geelogige pinguins, die individueel de zee uit waggelen voor het zelfdfe doel als de blauwe. Veel vrijer en dichterbij zie je deze beesten in de buurt van Portobello, vlakbij Dunidin. Hier vliegen ook de prachtige albatrossen met een vleugelspanwijdte van 3,5 meter. Een wandeling door de bergen en langs de kust levert een mooie kijk van dichtbij op. Daarbij de zee tussen de rotsblokken vinden de zeehonden hun natte speelplaats en is het een gekrioel van deze beesten. Een enkele zeeleeuw ligt er ook op het strand, waar de pinguins ruim langs lopen, dat ze zeer benauwd zijn voor zeeleeuwen. De pinguins lopen dat direct een steile berg op en zijn dan pas bij hun kids om ze te voeren. De stad Dunidin, gesticht door de Schotten en later 'ingepikt' door de Engelsen heeft 2 grote kerken: de Schotse First Church en de Engelse St. Paul's. St. Paul's is een wat slap aftreksel van zijn Londense grote broer. Een politiek spel is de oorzaak van deze 2 gebouwen. Dunidin is een gezellige studentenstad met veel universiteiten. Op weg naar Milford Sound hebben we in de wildernis gecampeerd, bij een klein snel stromend riviertje met schreeuwende krekels. Groene parkieten zien we rond vliegen door de ons overbekende eenden. Van dichtbij hebben we een kea gespot een practig brutalevogel, die direct aan het rubber van onze camper zat te knagen. Onze rit brengt ons verder naar de camping aan het meer van Manapouri, waar we een prachtige boottocht hebbengemaakt. Captain Cook, die ruim 100 jaar na Abel Tasman hier aankwam, durfde in dit regenwoud tussen de fjorden niet verder te varen omdat hij vreesde er niet meer uit te komen. Mooie maar twijfelachtige geluiden werden al snel de naam van dit gebied: Doubtful Sound. We hebben de boottocht om 7.00 uur meegemaakt. Oordeel zelf over hoe prachtig het aankomende daglicht speelt met de bergen en het water. We hebben een lucky day met de zon , want het regent er veel. De neerslag wordt in de National Park niet in millimeters maar in meters per jaar gemeten: ongeveer 40 meter per jaar!!! Hoewel we Deed hadden meegenomen voor onze tour in Indonesie komt het hier ook goed van pas tegen de sandflies. Maar ja, zoals Cruyff al zei : ' Je heptse pas door als je gebeten bent.' Na de boottocht hebben we nog heerlijk gezwommen in Lake Manipoura. In oost NZ was het zwaar bewolkt en hier in het westen wordt het steeds warmer. We staan nu in Wanaka. Gisteren hebben we o.a een moslima zien bungy jumpen vanaf de wereldberoemde Kawarau Bridge, waar het bungy jumpen ooit is gestart. Loes wat vreselijk eng dat jij2 jaar geleden ook van deze brug afgesprongen bent!!! Vanochtend hebben we ontbeten in de zon. We proberen nu nog wat foto's te plaatsen en wensen jullie veel ijspret!

groetjes van Theo & Hennie